Taniec izraelski

Izraelski taniec folkowy powstał wraz z państwem Izrael, początek jego rozwoju przypada na lata 40-te wieku XX. Taniec ten powstał z połączenia żydowskiego i nieżydowskiego tańca folkowego. Związany jest z pionierami, którzy tworząc osady – kibbutz – zaczęli tworzyć nowe tańce, czerpiąc z pieśni i tańców państw, z których przybyli do Izraela. Nieodłącznym tańcem związanym z tym  okresem jest hora wywodzącą się z Rumunii. Forma zamkniętego koła, dłonie położone na ramionach tancerzy odzwierciedlały relacje pomiędzy członkami społeczności, ich równe prawa i obowiązki.

Punktem zwrotnym w rozwoju tańca folkowego był pierwszy festiwal, który odbył się w Kibbutz Dalia w 1944 roku. Zgromadził on 3,500 uczestników. Pierwszy raz w historii zaprezentowano izraelskie tańce folkowe min. taniec „Mayim”.

Szeroko rozpowszechniony entuzjazm do tańca nie gasł, wprowadzając rodzaj tańca folkowego, charakteryzującego się wpływami wielu stylów i tradycji. Znakomita większość tańców składa się z elementów tańców wywodzących się z różnych krajów pochodzenia żydowskich emigrantów (np. Rumunia, Polska, Rosja, Grecja, Francja), a także grup kulturowych Europy Wschodniej, czy Żydów jemeńskich (z różnymi odgałęzieniami). Ogromy wypływ miały także na taniec izraelski grupy etniczne takie jak: jemeńskie, chasydzkie, kurdyjskie, marokańskie, libijskie, bucharskie, gruzińskie, hinduskie i etiopskie. Możemy wyróżnić tańce wykonywane po kole, w liniach czy tańce parowe. Różnorodne kroki i figury taneczne zostały połączone z dynamicznymi ruchami wyrażającymi witalność i ogromną energię młodego państwa. Tańce te są ustawicznie rozwijaną formą kultury, czego wyrazem są organizowane na całym świecie warsztaty tańca izraelskiego min.: na Węgrzech, w Czechach, Belgii, Austrii. Skupiają one entuzjastów z całego świata, którzy chcą razem doświadczyć radości wspólnego tańczenia.